Ćamil Hodžić rođen je 1923. godine u Konjicu. Mekteb i osnovnu školu završio je u Konjicu. Nakon ulaska njemačke vojske u Konjic, 1941. godine, biva odveden u logor u Njemačku, gdje je radio kao zarobljenik na popravkama željeznica u Dortmundu, Essenu i Hamm-Wesfalenu.

Na intervenciju porodičnog prijatelja Ćamila Hamze, tadašnjeg načelnika Konjica, polovinom 1943. godine biva pušten i vraća se u Konjic. Krajem te godine, prilikom pokušaja da posjeti brata u Zagrebu, u Sarajevu biva uhapšen od ustaša i zatvoren u tadašnji zatvor “Beledija” kod Vijećnice. Na intervenciju spomenutog kućnog prijatelja oslobođen je, pa time uspijeva izbjeći sigurnu deportaciju za logor Jasenovac. Nedugo nakon ovog događaja, kada su partizani zauzeli njegovo selo Ostrožac, mobilisan je u NOP. Bio je pripadnik 29. divizije i ratovao po Hercegovini.

Nakon okončanja Drugog svjetskog rata priključio se tadašnjoj miliciji, bio je na školovanju nekoliko mjeseci u Sarajevu, te je upućen na službovanje u rodni grad. Radio je kao načelnik ispostave milicije u Ostrošcu, da bi kasnije bio prebačen u Livno za načelnika milicije.2 Iako je bio posvećen poslu milicionera, nikad nije ostavljao namaz i nikad nije postao član Komunističke partije, a družio se sa mladomuslimanima čije je ideje prihvatao. Upravo je zbog toga 1949. godine uhapšen u Livnu, a nakon istrage suđeno mu je kao pripadniku milicije zajedno s Ademom Gerinom, policajcem iz Stoca. Osuđen je na osam godina zatvora. Pušten je nakon šest godina provedenih u zatvoru u Zenici. Nakon zatvora zaposlio se u fabrici bicikala na Ilidži, te se posvetio radu i stvaranju porodice.