Nakon odlaska Christiana Schmidta, čovjeka kojeg su bošnjački političarski i analitičarski diletanti godinama pokušavali predstavljati kao neutralnog evropskog birokratu dok je isti otvoreno, kontinuirano i sistematski pogodovao interesima hrvatske ali i katoličke politike u Bosni i Hercegovini, kao mogući nasljednik pojavljuje se italijanski diplomata Antonio Zanardi Landi, član Malteškog viteškog reda!
Dakle ne samo politički katolik poput Schmidta već i pripadnik jedne od najstarijih i najeksplicitnijih kaoličkih krstaških institucija Evrope.
Iz groznog u gore
Stoga se postavlja pitanje, koje bošnjačka politička klasa uporno odbija postaviti već tri decenije: Kako je moguće da u tom kolonijalnom aparatu zvanom OHR nikada, ama baš nikada, nema mjesta za nekog muslimana na nekoj važnoj poziciji?
Nije li zanimljivo, te još više indikativno, da u tzv. PIC-u (Peace Implementation Councilu ili Vijeće za sprovedbu mira) mjesto ima i jedna Turska sa pola milenija najbližeg mogućeg historijskog prisustva u Bosni i Hercegovini, država koja je diplomatski, politički i ekonomski daleko prisutnija u ovoj zemlji od mnogih evropskih činovničkih satrapija, ali da nijednom nije razmatrano da visoki predstavnik konačno bude Turčin i musliman?
Nije li simptomatično da se nad muslimanskom većinom u Bosni i Hercegovini konstantno postavljaju kršćanske maharadže i gubernatori, gotovo po pravilu iz političkih i ideoloških miljea izrazito bliskih hrvatskom i katoličkom političkom korpusu?
Jer Schmidt nije bio tek tamo neki “Švabo”. On je bio njemački konzervativac duboko povezan sa katoličkim i hrvatskim političkim strukturama, čovjek odlikovan Redom Ante Starčevića u Zagrebu, dakle ordenom koji nosi ime ideologa hrvatskog nacionalizma i koji također pored Schmidta nose mnogi hrvatski ratni zločinci.
I gle čudnog li čuda, baš tokom Scmidtovog mandata hrvatska politika u Bosni i Hercegovini dobila je ono što nije mogla dobiti ni UZP-om, ni agresijom Republike Hrvatske ni Vašingtonskim sporazumom ni godinama i godinama institucionalnih blokada a sve kroz brutalnu intervenciju stranog faktora u izborni sistem Federacije, skrojenu prema željama HDZ-a.
Schmidt je možda formalno došao iz sekularne Njemačke, ali je politički djelovao kao protektor hrvatskih a što će reći i katoličkih interesa u Bosni i Hercegovini.
Krstaški pohod na Bosnu i Hercegovinu
No ako je Schmidt bio tek obični “politički katolik”, onda bi Antonio Zanardi Landi mogao biti nešto mnogo ozbiljnije, krstaš u doslovnom smislu te riječi.
Biti građaninom ne samo Italije već i suverenog Malteškog viteškog reda, biti visoko rangiranim vitezom Malterškog ali i Vatikanskog viteškog reda, nije tek neka folklorna ili protokolarna funkcija nevažna za biografiju. Taj red predstavlja jednu od rijetkih preostalih historijskih institucija evropskog militantnog katolicizma, nastalu u vrijeme krstaških ratova i stoljetnog sukoba između kršćanske Evrope i muslimanskog svijeta. I upravo u trenutku kada evropska i američka desnica sve otvorenije govori o “povratku kršćanske Evrope” kada se muslimani ponovo predstavljaju kao civilizacijska prijetnja, Bosni i Hercegovini se sprema novi visoki predstavnik iz jednog takvog ideološkog miljea.
To nije slučajno.
U pitanju je povratak koncepta “kršćanske Evrope” kao geopolitičkog projekta u kojem Bošnjaci kao muslimanska zajednica nisu ravnopravan narod nego “remetilački faktor”. Sve je daleko opasnije jer nastaje nova sinteza hrvatskog ali i srpskog nacional-šovinizma, cionističke hobotnice, evropske krajnje desnice i američkih konzervativnih struktura bliskih trumpizmu. Taj proces je sasvim transparentan i odvija se javno, kroz konferencije, think-tankove, medijske platforme i otvorene zahtjeve kako za secesijom manjeg bh. entiteta tako i za uspostavljanjem tzv. Trećeg entiteta.
Nedavno objavljeni izvještaj sa “Tradfesta” u Zagrebu pokazao je monstruoznost tog diskursa bez ikakve diplomatske šminke. Na tom skupu muslimani su opisivani kao prijetnja Evropi, Bošnjaci su povezivani sa terorizmom, a Bosna i Hercegovina predstavljena kao poligon islamske opasnosti. Govorilo se o “povratku kršćanskih nacija”, o potrebi da se Hrvatska i hrvatski entitet u Bosni “zaštite od muslimana”, dok su američki i evropski desničari otvoreno zazivali novu geopolitičku reorganizaciju Bosne i Hercegovine. Sve su to dobro poznati narativni uvodi u novi Genocid nad Bošnjacima.
I baš sada, u takvoj atmosferi, javlja se mogućnost da će za Visokog predstavnika biti imenovan pripadnik “viteškog reda” nastalog upravo u epohi krstaških ratova! Štaviše, u pitanju je čovjek koji i likom podsjeća na Franju Truđmana. Hrvati su mogli bolje proći jedino da je za Visokog predstavnika bude imenovan Dragan Čović.
Povratak “kršćanske Evrope”
Naravno, “bošnjačko-probosanska” politička, medijska i akademska kasta će opet šutjeti. Oni će nastaviti bulazniti o “partnerima”, “euroatlantskom putu i integracijama”, “evropskim prijateljima Bosne”, dok im pred očima dovode novog kolonijalnog upravnika čiji ideološki i civilizacijski refleksi gotovo sigurno neće biti naklonjeni muslimanskoj većini ove zemlje.
Nije samo problem što su Schmidt ili Landi politički katolici već što je čitava međunarodna arhitektura u Bosni i Hercegovini postavljena tako da “muslimanski faktor” mora biti nadziran, kontrolisan i disciplinovan od strane hrišćanskih centara moći kako ne bi iskoristio svoj “demografski oportunizam”.
Bošnjacima je za sada dopušteno da se razmnožavaju i žive, kako bi rekao Schmidt “Bošnjaci imaju pravo da mirno žive u Bosni i Hercegovini”, ali ne i da budu politički suveren narod a pogotovo ne da politički manifestujemo svoj broj. Dopušteno nam je da ko biva glasamo, jer iluzija demokratije se mora očuvati, ali ne i da oni za koje smo glasali formiraju vlast, jer reducirana demokratije je ono što je namjenjeno temeljnom narodu – Bošnjacima.
Zato visoki predstavnik u Bosni i Hercegovini nikada neće biti musliman. Kršćanski kolonijalni sistem ne postavlja muslimanske urođenike za upravnike kolonije.
Zato ova smjena, ako do nje doista dođe, nije samo neka personalna rotacija između jednog evropskog birokrate i drugog već simbolička poruke. Ode politički katolik koji je naginjao hrvatskoj politici, a dolazi još veći katolik čiji identitet nosi gotovo srednjovjekovnu simboliku kršćanskog militarizma.
A sve u zemlji u kojoj su muslimani većina. U zemlji kojoj su muslimani pretrpili genocid i zločinački poduhvat od strane kršćana. U zemlji u kojoj se preživjelim muslimanima već decenijama govori da moraju dokazivati vlastitu “europejstvo”. U zemlji u kojoj se svaka bošnjačka politička artikulacija proglašava islamizmom, dok se otvoreni hrvatski i srpski etnonacionalizam i sepratizam predstavlja kao legitimna borba za prava konstitutivnih naroda.
Bosna i Hercegovina je ponovo oficijelna laboratorija latentne evropske bolesti, straha od muslimanske političke većine. A OHR, taj navodno neutralni instrument mira, sve više liči na produženu ruku jedne nove “kršćanske Evrope” koja se vraća svojim starim refleksima.
Piše: Mustafa Drnišlić
Stav.ba